طرح مساله: یکی از اقسام خشونت که به دلیل مسایل فرهنگی و اجتمای کمتر مورد توجه قرار گرفته، خشونت جنسی علیه زنان است. بررسی جداگانه خشونت جنسی در مطالعات جرم شناسی از میزان رشد روز افزون این جرم و ضرورت توجه ویژه به آن حکایت دارد.روش: این مطالعه با روش کتابخانه ای انجام شده است و هدف از آن، تحلیل جرم شناختی خشونت علیه زنان و ارایه راهکارهایی برای پیشگیری از این نوع خشونت می باشد.یافته ها: بررسی موضوع نشان داد که رضایت بزه دیده، در وقوع و سختی پیشگیری از خشونت جنسی تاثیر زیادی دارد و دولت و محاکم قضایی باید حقوق قانونی بزه دیدگان چنین جرایمی را مورد توجه ویژه قرار دهند.نتایج: پیشگیری از خشونت جنسی علیه زنان، در درجه نخست نیازمند فرهنگ سازی و درک صحیح تفاوت «بزه دیدگی و بزه پذیری زنان» و در وهله دوم، نیازمند التزام دولتها به حمایت از زنان بزه دیده و تعامل بین المللی دولتهاست.

زمینه و هدف: این مقاله با هدف بررسی تدابیر پیشگیری از خشونت جنسی علیه زنان پناهجو نوشته شده است. خشونت جنسی نسبت به زنان پناهجو از مهم ترین دشواری های است که با آن رو به رو هستند. مطابق جمله معروف پیشگیری بهتر از درمان است، ضروری است تا حد ممکن از اعمال خشونت جنسی نسبت به زنان پناهجو پیشگیری شود. روش: در این مقاله، ابتدا به بررسی زمینه و علل خشونت جنسی علیه زنان پناهجو پرداخته می شود. سپس به معرفی اهمیت پیشگیری از خشونت جنسی و ارائه تدابیر پیشگیری می پردازیم. در این راستا مقاله حاضر با استفاده از روش تحلیلی توصیفی و بهره گیری از منابع کتابخانه ای، به تحقیق وبررسی این موضوع پرداخته است. ملاحظات اخلاقی: در تمام مراحل نگارش پژوهش حاضر، ضمن رعایت اصالت متون، صداقت و امانتداری رعایت شده است. یافته ها: یافته های بررسی نشان داد که تدابیر پیشگیری از خشونت جنسی نسبت به زنان پناهجو در پنج گروه اصلی شامل توانمندسازی زنان پناهجو و مشارکت آن ها در تدابیر پیشگیری، مدیریت منابع انسانی، اقدامات پیشگیرانه دولت میزبان، تدابیر آموزشی و تربیتی پیشگیری و اقدامات پیشگیرانه در زمینه بازگشت داوطلبانه زنان پناهجو باید صورت پذیرد. نتیجه گیری: تدابیر پیشگیری از خشونت جنسی علیه زنان پناهجو دارای اهمیت بسیاری برای حفاظت از حقوق زنان پناهجو و همچنین ایجاد یک محیط امن و پایدار برای آن هاست، لذا توصیه می شود که سازمان ها و مسئولان مربوطه برنامه ها و سیاست های کارآمد برای پیشگیری از خشونت جنسی در این زمینه را توسعه دهند و منابع لازم را اختصاص دهند.

هدف: بررسی میزان همراهی دیگر انواع خشونت با خشونت جنسی در زوج های ایرانی و هم چنین بررسی رابطه خشونت جنسی و نگرش های زناشویی زنان قربانی خشونت جنسی، هدف پژوهش حاضر بود.روش: 230 زوج با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای در قالب یک طرح زمینه یابی، به پرسش نامه زمینه یابی نگرش زناشویی و مقیاس تجدیدنظرشده تاکتیک های تعارضی پاسخ دادند.یافته ها: تجربه حمله جسمانی و پرخاشگری روان شناختی با احتمال افزایش تحمیل جنسی به ویژه در زنان همراه بود (p<0.001). در زنان قربانی تحمیل جنسی، اسناد علیت به رفتار خود، انتظار بهبود رابطه و توانایی ادراک شده برای تغییر رابطه کمتر از زنان غیرقربانی بود (p<0.05).نتیجه گیری: احتمال تجربه تحمیل جنسی، در صورت رویارویی با دیگر انواع خشونت، به ویژه در زنان افزایش می یابد. نگرش های زناشویی نارسا نقش قابل توجهی در شکل گیری و تداوم خشونت زناشویی ایفا می کند.

خشونت جنسی به ویژه علیه صدها هزار زن و کودک در تمامی نقاط دنیا واقعیتی تلخ می باشد. خشونت جنسی در طول تاریخ اغلب به عنوان تاکتیکی جنگی برای تخریب غرور و شرافت ملی به کار می رود که نه تنها فرد قربانی بلکه کل جامعه وی را تحت تاثیر قرار داده و موجبات تخریب فرهنگ و هویت وی را فراهم می آورد. خشونت جنسی که اصطلاحی وسیع تر از تجاوز به عنف است مصادیق گوناگونی را تحت پوشش قرار می دهد و در طول تاریخ چه در عهدنامه های بین المللی مربوط به مخاصمات مسلحانه و چه در میان آرا صادره از محاکم بین المللی کیفری به ویژه دادگاههای کیفری یوگسلاوی سابق و روآندا طی فرآیندی به عنوان جنایت بین المللی قلمداد شده است که دارای عناوین مجرمانه متعددی می باشد. مقاله حاضر به بررسی جرم انگاری خشونت جنسی در حقوق بین الملل کیفری خواهد پرداخت.

مقدمه: امروزه یکی از دستاوردهای تحولات نهاد خانواده تعارضاتی است که در روابط بین زوجین دیده می شود. نتایج این تعارضات را می توان در سست شدن روابط زناشویی و بدنبال آن افزایش میزان طلاق مشاهده نمود. این پژوهش با هدف پیش بینی تعارضات زناشویی بر اساس طرحواره های جنسی، عملکرد جنسی و رضایت جنسی انجام گرفت. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری این پژوهش را کلیه زنان مراجعه کننده به سازمان پزشکی قانونی شهر ساری در نیمه اول سال 1395 تشکیل دادند که از بین آنها 95 نفر به شیوه روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. به منظور جمع آوری داده از پرسشنامه های تعارضات زناشویی، طرحواره های جنسی، رضایت جنسی و عملکرد جنسی استفاده شد. در تجزیه تحلیل داده ها از آزمون های ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندمتغیره و با استفاده از نرم افزار SPSS21 استفاده گردید. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین طرحواره های جنسی، عملکرد جنسی و رضایت جنسی با تعارضات زناشویی رابطه معکوس معناداری وجود داشت. به عبارت دیگر طرحواره های جنسی مثبت، عملکرد جنسی بالا و رضایت جنسی بالابطور معناداری تعارضات زناشویی کمتری را بدنبال دارد (05/0p<). نتیجه گیری: بر اساس یافته های این پزوهش زنانی که از طرحواره های جنسی مثبت، عملکرد جنسی بالا و رضایت جنسی بالایی بر خوردارند تعارضات زناشویی پایین تری را تجربه می کنند بنابر این با توجه به اهمیت طرحواره های جنسی مثبت، عملکرد جنسی بالا و رضایت جنسی بالا در پیش بینی تعارضات زناشویی، لزوم توجه به آگاه نمودن زنان در رابطه با دانش طرحواره های جنسی مثبت، عملکرد جنسی و رضایت جنسی ضرورت می یابد.

زمینه و هدف: شناسایی عوامل تاثیرگذار بر طلاق می تواند نقش مهمی در پیشگیری از وقوع آن بازی کند. از دلایل اصلی طلاق پدیده خشونت خانگی علیه زنان است؛ بنابراین هدف مطالعه حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر خشونت خانگی (خشونت جسمانی-روان شناختی و خشونت جنسی) در زنان در شرف طلاق بود. روش بررسی: روش پژوهش حاضر، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری را تمامی زنان در شرف طلاق مراجعه کننده به اورژانس های اجتماعی شهر تهران در شش ماه دوم سال 1397 به تعداد 440 نفر تشکیل دادند. از جامعه مذکور سی نفر، داوطلب مشارکت در پژوهش به صورت نمونه گیری دردسترس وارد مطالعه شدند. سپس به طور تصادفی در گروه گواه (پانزده نفر) و گروه آزمایش (پانزده نفر) قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها در پیش آزمون و پس آزمون برای هر دو گروه، پرسش نامه خشونت خانگی (نوری و همکاران، 2012) بود. گروه آزمایش در هشت جلسه به مدت شصت دقیقه به صورت هفتگی، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (هریس و هیز، 2019) را دریافت کرد؛ ولی برای گروه گواه هیچ مداخله ای ارایه نشد. به منظور تحلیل داده ها از آزمون خی دو و روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری در سطح معنا داری 0٫, 01=α,از طریق نرم افزار SPSS نسخه 22 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد، پس از تعدیل نمرات پیش آزمون، میانگین نمرات خشونت جسمانی-روان شناختی (0٫, 001>p) و خشونت جنسی (0٫, 004=p ) گروه آزمایش درمقایسه با گروه گواه در پس آزمون به طور معنا داری کاهش داشت. نتیجه گیری: براساس نتایج این پژوهش نتیجه گرفته می شود که درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد موجب کاهش خشونت خانگی (خشونت جسمانی-روان شناختی و خشونت جنسی) در زنان در شرف طلاق می شود؛ ازاین رو می توان از آن به عنوان درمانی اثربخش درجهت کاهش مشکلات روان شناختی در زنان در شرف طلاق بهره برد.

خشونت جنسی نسبت به کودکان به صورت های مختلف، مساله ای جدی برای همه کشورهاست که مستلزم ملاحظات در سطح ملی و فراملی است. این ناهنجاری که نتیجه اصلی آن نقض حقوق بشر کودک است اغلب نظام های حقوقی را بر آن داشته تا با هدف حمایت از کودکان بزه دیده خشونت جنسی به اتخاذ یک سیاست افتراقی روی آورده و تدابیر ویژه ای را در حمایت کیفری از چنین بزه دیدگانی در نظر گیرند. چنانچه نظام بین الملل حقوق بشر با تاکید بر کرامت ذاتی انسان، حمایت از کودکان قربانی خشونت و جرائم جنسی را در قالب میثاق ها و کنوانسیون های بین المللی مورد توجه قرار داده است. با توجه به وجود نظام جامعی از قواعد حقوق بشری ناظر بر حمایت از کرامت انسانی، رویکرد نظام بین المللی به جرم انگاری خشونت جنسی نسبت به کودکان بر چه مستنداتی استوار است؟ با توجه به الحاق ایران به برخی از میثاق ها و کنوانسیون ها در حوزه حقوق بشر و کودک، آیا سیاست تقنینی ایران، از قابلیت حمایتی موثر از کودک در مقابل اعمال هر گونه از مصادیق خشونت جنسی برخوردار است؟ به نظر می رسد معاهدات بین المللی در حوزه حقوق کودکان، با رویکرد حقوق بشری، مهم ترین اسنادی هستند که لزوم ایجاد چتر حمایتی از این قشر آسیب پذیر در قبال جرائم جنسی را انعکاس می دهند. رویکرد نظام حقوقی ایران به تبعیت از فقه جزایی اسلام، منحصر به جرم انگاری خشونت جنسی در معنای عام آن بوده و فاقد رویکرد افتراقی است در این نوشتار با استفاده از روش توصیفی تحلیلی و با بررسی اسناد بین المللی و کنوانسیون های حقوق بشری و بررسی وضعیت این موضوع در نظام حقوقی ایران چنین نتیجه گرفته می شود که گرچه در معاهدات حقوق بشردوستانه، کودکان به علت آسیب پذیربودن از حمایت عام و خاص که جنبه تکمیلی و اضافی دارند، برخوردارند، سیاست جنایی تقنینی ایران فاقد راهبرد مشخص و انطباق لازم در زمینه این ناهنجاری در مقایسه با اسناد بین المللی است.

یکی از رایج ترین خشونت هایی که زنان در طول زندگی مشترک خود تجربه می کنند، خشونت های جنسی ارتکابی از سوی شوهر است. آسیب های جسمی و روانی این خشونت ها، زنان بزه دیده را به سوی یافتن راهی برای رهایی از خشونت سوق می دهند؛ برخی، با هدف سزادهی به مرتکب و بازداشتن وی از تکرار خشونت، راهی محاکم کیفری می شوند و بعضی دیگر، با سودای دریافت حکم طلاق، راهِ محاکم خانواده را در پیش می گیرند. اما هر دو گروه برای رسیدن به نتیجة مطلوب، در نخستین گام، باید وقوع خشونت را ثابت کنند؛ امری که به دلیل ماهیت پوشیدة روابط زناشویی، آسان نیست. ازاین رو پرسش این پژوهش آن است که بزه دیدگان خشونت جنسی زناشویی، برای اثبات خشونت دیدگی خود در محاکم، با چه موانع و مشکلاتی روبه رو هستند و با چه راهکارهایی می توان از دشواری اثبات این خشونت ها کاست؟ برای پاسخگویی به این پرسش، از رویکرد کیفی و روش موردپژوهی، شامل مصاحبة عمیق با 18 قاضی، 10 وکیل دادگستری، 10 پزشک، روان پزشک و روان شناس و 35 بزه دیده و مشاهدة غیرمشارکتی استفاده شده است. یافته ها نشان می دهند که عواملی مانند همراه نبودنِ همیشگی خشونت های جنسی با آسیب های جسمانی، از بین رفتنِ آثار خشونت با گذشت زمان، ناکارامدی ادلة سنتی (اقرار و شهادت) و طفرة محاکم از پذیرش ادلة علمی، اثبات خشونت های جنسی زناشویی را دشوار می سازند. اما به نظر می رسد تا زمان اصلاح قوانین، با بهره گیری از تجربیات سایر کشورها در عرصة اثبات خشونت های خانگی، مانند به رسمیت شناختن بزه دیده به مثابۀ شاهد، پذیرش شهادت خبرگان و شهادت اطفال و در نظر گرفتن سابقة سوء رفتارهای مرتکب، تحت لوای ظرفیت قانونی علم قاضی، می توان از دشواری اثبات این خشونت ها کاست.

زمینه و هدف: از آنجا که خشونت های جنسی زناشویی، یکی از شایع ترین انواع خشونت خانگی به شمار می رود، این پژوهش با هدف یافتن پاسخ این پرسش که «شوهران تحت تأثیر چه عواملی علیه همسران خود خشونت جنسی می ورزند و زنان تحت تأثیر چه عواملی ممکن است این خشونت را پذیرا شوند؟»، انجام شده است. روش: نوع پژوهش، کیفی و روش آن، توصیفی ـ تحلیلی است و داده های مورد نیاز، افزون بر بهره گیری از منابع کتابخانه ای، از رهگذر مصاحبه های عمیق و نیمه ساختاریافته با 45 بزه دیده خشونت جنسی زناشویی و 20 تن از متخصصان سلامت و بهداشت خانواده گردآوری شده است. ملاحظات اخلاقی: در کلیه مراحل انجام مصاحبه و نگارش مقاله، اصول مربوط به حفظ حریم شخصی مصاحبه شوندگان و آزادی عمل ایشان در پاسخگویی، محرمانگی داده ها، اصالت اثر، صداقت، بی طرفی و امانتداری رعایت شده است. یافته ها: خشونتگری و خشونت پذیری جنسی در بستر ازدواج، اختصاص به مردان یا زنانی با ویژگی های دموگرافیک خاص ندارد و در همه اقشار و طبقات مختلف جامعه مشاهده می شود. با این حال، مردانی که به هرزه نگری اعتیاد دارند، از سوءمصرف الکل یا مواد مخدر رنج می برند، به اختلالات جنسی یا روانی مبتلایند و یا خشونت علیه زنان را در محیط خانواده فراگرفته اند، بیش از سایرین، مرتکب خشونت جنسی علیه همسر خود می شوند. همچنین زنانی که به لحاظ مالی و اقتصادی به شوهران خود وابسته اند، سابقه خشونت دیدگی یا ازدواج ناموفق داشته و یا از حمایت خانواده و اطرافیان بی بهره اند، احتمال بیشتری دارد که به زندگی مشترکِ توأم با خشونت جنسی ادامه دهند. نتیجه گیری: تحت تأثیر گسترش فضای مجازی و توسعه صنعت هرزه نگاری، پای خشونت جنسی بیش از پیش به رابطه زناشویی میان زوجین باز شده است. با توجه به آسیب های فردی و اجتماعی این نوع خشونت، با فرهنگ سازی و آگاهی بخشی عمومی از طریق بازنگری در مباحث کلاس های آموزشی پیش از ازدواج و تسهیل دسترسی به مشاوره های پس از ازدواج و کاهش هزینه های آن ها، می توان از میزان شیوع خشونت جنسی در بستر ازدواج کاست.